Gündem o kadar yoğun , yazacak o kadar çok konu var ki, insan hangi konuda yazacağını şaşırıyor. Bu nedenle karar verme zorluğundan dolayı konu sıkıntısı çektiğimizi söyleyebiliriz.

Son yıllarda meydana gelen olaylar, hukukun siyasallaşması, insanlarımızın hukuka olan güvenini o kadar sarstı ki, artık çoğumuz adalete olan inancımızı kaybettik.

Oysa hukuk her zaman herkese lazım.
 

Özellikle medyanın vesilesi ile toplumun yakından takip ettiği davalarda açıkça yapılan değişik ve ayrıcalıklı uygulamalar insanlarımızın gözünde  güçlünün hukuku imajının yaygınlaşmasına neden olmuştur.
En basit bir örnek vermek gerekirse; geçtiğimiz yıllarda anlaşmalı boşanma için gelen çiftler hemen üç gün içinde boşanmanın gerçekleşmesini isterlerdi. Bunun mümkün olmadığını söyledğimizde ise ama Hülya avşar nasıl bir günde boşanıyor diye soruyorlardı. Biz de mantıklı bir cevap veremiyorduk. Zira adliye şartlarımızda açtığımız davanın üç gün içinde hangi mahkemeye tevzi olduğunu bile öğrenemiyorduk.

Bunun yanında siyasi mülahazalarla verilen kararları okuyan ve duyan toplumum yargıya karşı güveni azalmaktadır. En son olarak anayasa mahkemesi tarafından verilen karar bu güvensizliği zirveye taşımıştır. Anılan karar tamamen amaca yönelik yapılan yorumla verilmiş bir karardır. Sayın yüce mahkeme kararı vermiştir ancak aradan geçen iki aya yakın süreye rağmen gerekçesini bir türlü açıklamamıştır. Kararı veren heyetin başkanı emekli olmuştur. Onun yerine gelen üye vermediği bir kararın gerekçesini mi yazacaktır. Halbuki kararı verirken zaten gerekçe heyetin kafasında hazır olması gerekir.

Hukuk;  güçlülerin delip geçtiği, güçsüzlerin takılıp kaldığı bir örümcek ağına benzetilirse, hukuk olmaktan çıkar. Hukuk güçlülerin ayak bağı olarak değil herkesin güvencesi ve teminatı olarak görülmesi lazımdır.  Zira güçlünün hep güçlü kalacağına, zayıfın hep zayıf kalacağına dair bir garanti yoktur. Aradaki güç farkının dengesini hukuk sağlayacaktır. 
Adalet düşüncesi; zayıflarının güçlülere karşı uydurduğu bir teori değildir. Adalet ilahi bir düşüncedir. Dünyevi adaletten sonra asıl olan ilahi adalet gelmektedir.
Dünyada hakkını tüm uğraşmasına rağmen elde edemeyen yada zulme uğrayan kimseler hakkını ilahi adalete bırakıp Allaha havale ederler ve rahatlarlar. Bu Allaha ve ahiret gününe inancın bir sonucudur. Dünyavi adalet tatmin edici olmazsa ; ilahi adalete inanmayan kişi haksızlığın karşısında güveneceği bir makam kalmayacağı için çıldırması bile ihtimal dahilindedir.
Dünyevi adaleti dağıtan hakimlere çok büyük sorumluluk düşmektedir. Üçte biri kurtulur denmesinin sebebi de bu olsa gerektir.Hak dağıtma işini yapan hakimlerin hakkı sahibine vereceği konusunda topluma güven vermeleri gerekir. Güven olursa "şeriatın kestiği parmak acımaz" cümlesi yerini bulur, kimse itiraz etmez. 
Hakimler siyasi yada başka saiklerle, hakkı sahibine vermez de haksızlık yaparsa bu zulüm olur. Eğer toplum da mahkemelerin adil karar vermediğine inanmaya başlarsa o zaman herkes kendi hakkını kendisi korumaya, kendisini hakim yerine   koyup ceza kesmeye, kesitiği cezayı kendi infaz etmeye başlar ki o zaman anarşi olur. Toplum düzeni bozulur. Devlet otoritesi kalmaz.

Allah korusun, bizde şu anda öyle bir durum olduğu söylenemez. .

Bu nedenle yargı bizim en güvendiğimiz kurumların en başında olmalıdır. Böyle değilse aksayan yönler var demektir. En kısa zamanda çaresine bakılmalıdır.