KISSADAN HİSSE

Sevgili Netmen Öğretmen dostları, Nisan ayı Rahmet peygamberi ayı ve içinde Kutlu Doğum Haftası olduğu için onu anlatan yazılara yer veriyoruz. Efendimizin hayatından bir demet sunmak istiyoruz sizlere. Bildiğimiz kıssalar da olsa okudukça yeniden şarz oluyoruz. Davranışlarımızı yeniden gözden geçiriyoruz. Onun yolunda olabilmek için ;

1- İki Meleğin Haline Gülüyorum
Bir gün Resulullah (s.a.v) gülümseyerek göğe bakıyordu, bir adam Hazretin gülmesinin sebebini sorunca, Resulullah (s.a.v) şöyle buyurdular: "Evet göğe bakıyordum, iki meleğin hali beni güldürdü, onlar kendi yerinde ibadetle meşgul olan mümin bir kulun gece gündüz yaptığı ibadetlerinin mükafatını yazmaları için yeryüzüne indiler, fakat onu, hasta olduğundan dolayı ibadetgahında bulamayınca, göğe çıkıp, Hak Teala'ya şöyle arz ettiler: "Ey Rabbimiz! Biz o mümin kulun ibadetini yazmak için her zamanki gibi onun ibadetgahına gittik, fakat onu orada bulamadık, hastalık yatağına düşmüştü."

Allah Teala, o meleklerin cevabında şöyle buyurdu: "O mümin kul, hastalık yatağında olduğu sürece, her gün ibadetgahında olduğu zaman ona yazdığınız her günün sevabı miktarınca ona sevap yazın. Hastalık yatağında olduğu müddetçe onun hayır amellerinin mükafatı bana aittir; onun mükafatını ben vereceğim." (46)

2- Sırayı Riayet Edin
Hz. Ali (a.s) şöyle buyuruyor: "Bir gün Hz. Resulullah (s.a.v) ayaklarının üzerine yorgan örtmüş ve istirahata çekilmişti. Bu arada Hasan su istedi. Resullullah (s.a.v) hemen yerinden fırladı ve devemizden bir kaba biraz süt sağıp onu Hasan'a (a.s) verdi. Bunu gören Hüseyin (a.s) yerinden fırlayıp sütü almak istedi. Ama Resulullah (s.a.v) ona mani olup sütü Hasan'a verdi. Bu arada durumu seyretmekte olan Fatıma: "Ya Resulellah! Güya Hasan'ı daha çok seviyorsun" dedi. Resulullah cevaben buyurdular ki: "Hayır öyle değildir. Benim Hasan'ı savunmamın sebebi, öncelik onun hakkı olduğu içindir. Çünkü O, daha önce su istemişti, sırayı riayet etmek gerekir. Yoksa kıyamet günü ben, sen, bu ikisi ve şu yerde yatan (Ali) hepimiz bir mekanda olacağız" buyurdu. (47)

3- Rahmetmeyene Rahmolunmaz
Ebu Hureyre dedi ki: Resulullah (s.a.v)'ın huzurunda bulunuyorduk. Bu arada Hazret durmadan henüz küçük yaşta olan Hasan ve Hüseyin'i öpüyordu. Hazret'in bu hareketini gören Uyeyne: "Ya Resulullah (s.a.v), benim on çocuğum vardır. Ben şimdiye kadar onların hiçbirini asla öpmemişim" dedi. Hazret bu sözü duyunca çok sinirlendi, öyle ki çehresinin rengi değişti ve: " Kim rahmetmezse, ona rahmolunmaz; eğer Allah rahmeti kelbinden almışsa, benim sana yapacak bir şeyim yoktur; kim, küçüklerimize rahmetmez, büyüklerimizi de saymazsa, o bizden değildir" (48) buyurdu.

4- Resulullah (s.a.v)'ın Ağlaması
Resulullah (s.a.v) Ümmi Seleme'nin evinde bulunduğu bir gece yarısı uykudan kalkıp evin karanlık bir köşesinde dua ve ağlamakla (Allah'a yalvarıp yakarmakla) meşgul oldu. Ümmi Seleme, Resulullah (s.a.v)'ı yatağında görmeyince, kalkıp onu aramaya koyuldu. Bir de baktı ki Resulullah (s.a.v), evin karanlık bir köşesinde durup ellerini göğe kaldırmış, ağlayarak Allah'a şöyle yalvarıp yakarıyor:

"Allah'ım! Bağışladığın nimetleri benden esirgeme. Beni, düşmanların gülmüş vesilesi kılma, kıskançları bana musallat etme.
Allah'ım!Beni kurtardığın kötülük ve çirkinliklere geri çevirme.
Allah'ım! Beni hiçbir zaman ve hiçbir an kendi başıma bırakma; kendin beni her şeyden ve her afetten koru."
Ümmi Seleme Resulullah (s.a.v)'in bu durumunu görünce, ağlayarak kendi yerine döner. Resulullah (s.a.v) Ümmi Seleme'nin ağlama sesini duyunca, ona doğru gidip ağlamasının sebebini sorur.
Ümmi Seleme:
"Ya Resulellah! Senin ağlaman beni ağlattı. Sen neden ağlıyorsun? Siz Allah katında olan onca büyük makam ve yakınlığınıza ve Allah'ın geçmiş ve gelecek bütün kusurlarınızı affetmesine rağmen Allah'tan böyle korkuyor, sizi düşmanların gülüş vesilesi kılmamasını, kurtardığı kötülük ve çirkinliklere geri çevirmemesini, bir an bile kendi başınıza bırakmamasını istiyorsunuz, o halde vay bizim halimize!" der.
Resulullah (s.a.v) onun cevabında:

"Nasıl korkmayayım, nasıl ağlamayayım, nasıl kendi akıbetimden endişelenmeyeyim, nasıl kendi makam ve mevkime güveneyim! Oysaki Allah Teala, Hz. Yunus'u bir an kendi haline bıraktı ve onun başına, gelmemesi gereken şeyler geldi!"buyurur.(49)
5- Allah Beni Zulmetmek İçin Göndermemiştir
Emir-ül Mü'minin Hz. Ali (a.s) şöyle buyurmuştur: "Bir Yahudi'nin Resulullah (s.a.v)'den bir kaç dinar alacağı vardı, Hazret'ten o parayı istedi. Resulullah (s.a.v); "Ey Yahudi! Şimdi yanımda sana verecek bir param yoktur." buyurdu. Yahudi; "Ey Muhammed! Paramı vermedikçe senden ayrılmayacağım!" dedi. Resulullah (s.a.v) cevaben; "Bu durumda ben de seninle birlikte otururum!" buyurdular.

Resulullah (s.a.v) onunla birlikte oturdu; öyle ki öğle, ikindi, akşam, yatsı ve sabah namazlarını da orada kıldı. Resulullah (s.a.v)'in ashabı o Yahudi'yi tehdit etmeye başladılar. Resulullah (s.a.v) onlara bakıp şöyle buyurdu: "Onunla ne işiniz vardır?" Ashap: "Ey Resulullah! Bu Yahudi seni hapsetmiştir!" Resulullah (s.a.v) onların cevabında; "Allah Teala beni, bir zimmi veya başka birisine zulüm yapmak için mebus etmemiştir." buyurdular.

Gün yükseldiğinde o Yahudi adam şöyle dedi: "Allah'tan başka bir ilah olmadığına ve Muhammed'in de O'nun kulu ve elçisi olduğuna şehadet ediyorum; malımın bir şatrı (yarısı) Allah yolu içindir. Allah'a andolsun ki, sana karşı böyle davranmam, sırf senin Tevrat'taki vasfını sende görmem içindi. Ben senin Tevrat'taki vasfını okumuştum. Onda şöyle yazılmıştı: "Abdullah oğlu Muhammed Mekke'de dünyaya gelecektir, Teybe'ye (Medine'ye) hicret edecektir, sert ve katı kalpli değildir, sövüş etmez ve çirkin söz ağzına almaz." Ben Allah'tan başka bir ilahın olmadığına, senin de O'nun elçisi olduğuna şehadet ediyorum. Bu benim malımdır, Allah nerede emretmişse, onu orada harca." (50)

6- Âmanın Yanında Hicabı Korumak!
Ümmi Seleme şöyle diyor:
Peygamber (s.a.v)'in huzurunda idik. Meymune isminde olan hanımlarından birisi de orada idi. Bu esnada âma (kör) olan İbn-i Ümmi Mektum Resulullah'ın huzuruna geldi. Resulullah (s.a.v) bana ve Meymune'ye: "İbn-i Ümmî Mektum'un karşısında hicabınızı (kendinizi) koruyun." buyurdu.
"Ya Resulullah! O âma değil midir, hicaplı olmamızın ne anlamı vardır?" dediğimizde de şöyle buyurdular:
"Siz de mi körsünüz? Siz onu görmüyor musunuz?"(51)

7- Kötü Ahlak Kabir Azabına Sebep Olur
İmam Sadık (a.s) şöyle buyuruyor:
"Sa'd bin Muaz'ın ölüm haberini Resulullah (s.a.v)'e verdiklerinde, Hazret kalkıp ashabıyla birlikte onun evine gittiler. Resulullah'ın emri ile Sa'd'a gusül verdiler. Gusül işlemi bitinceye kadar Hazret kapı önünde ayakta bekledi. Gusül, henut ve kefenleme işleminden sonra onu bir tabuta bırakıp defnetmek için kabristana götürdüler.

Cenazeyi teşyi ederken Hz. Resulullah (s.a.v) ayak yalın ve abasız olarak hareket ediyordu, kabrin yakınına ulaşana dek bazen tabutun sağ bazen de sol tarafını tutuyordu. Hz. Resulullah (s.a.v)'in bizzat kendisi kabrin içine girip cenazeyi kabre bıraktı; taş, tuğla ve diğer şeylerin getirilmesini emretti. Bizzat kendisi iyice cenazenin üzerini kapatıyor ve: "Ben onun yakında çürüyeceğini biliyorum; ama Allah, kulu bir iş yaptığında onu sağlam yapmasını sever" buyuruyordu. Daha sonra mübarek elleriyle onun üzerine toprak döküp, güzelce mezarını düzlediler.
Bu esnada Sa'd'ın annesi kabrin kenarına gelerek: "Ey Sa'd ! Cennet sana kutlu olsun" dedi.
Hz. Resulullah (s.a.v) bu sözü ondan duyar duymaz şöyle buyurdular ki: "Ey Sa'd'ın annesi !Sus! Allah'dan taraf bu kadar kesin ve yakin ile konuşma. Şimdi Sa'd kabir azabına duçar olmuştur ve bundan dolayı eziyet görmektedir."
Daha sonra Hazret orada bulunanlarla birlikte mezarlığı terkedip, geri döndüler. Bu arada halk Hazrete: "Ya Resulellah ! Sa'd için yaptığın işleri, şimdiye kadar hiç kimseye yaptığını görmedik. Ayak yalın, abasız onun cenazesini teşyi ettiniz; tabutun bazen sağ bazen de sol tarafından tutuyordunuz !" dediler.
Hz. Resulullah (s.a.v) onlara:
"Melekler de abasız ve ayakkabısız idiler; ben de onlara uydum" cevabını verdi. Halk: "Bazen tabutun sağından, bazen de solundan tutuyordunuz" dediler. Hazret: "elim Cebrail'in elinde olduğundan dolayı o tabutun neresinden tutuyorduysa, ben de o tarafından tutuyordum" buyurdu.
Halk bu sözleri duyunca:
"Ya Resulellah ! Sa'dın cenazesine gusül verilmesini emrettiniz, bizzat kendiniz ona namaz kıldınız, mübarek ellerinizle onu kabre bıraktınız, kabri kendi elinizle düzelttiniz, bütün bunlara rağmen, yine de: "Kabir Sa'd'ı sıktı" buyurdunuz.
Hz. Resulullah (s.a.v) cevaben: "Evet, kabir azabına duçar oldu. Çünkü o, evinde kötü ahlaklı idi, kabir azabı bundan dolayı idi" buyurdular. (52)

8- Bereketli On iki Dirhem
Hz. Ali (a.s), Hz. Peygamber-i Ekrem (s.a.v) tarafından bir gömlek almak için pazara gitmekle görevlendirilir. Hz. Ali (a.s) pazara gidip on iki dirheme bir gömlek alarak eve döner. Bu arada Hz. Resulullah (s.a.v) ile Hz. Ali (a.s) arasında şöyle bir diyalog geçer:
Hz. Resulullah (s.a.v): "Bu gömleği kaça aldın?"
Hz. Ali: "On iki dirheme."
Hz. Resulullah (s.a.v): "Bu gömleği pek sevmedim, bundan daha ucuzunu istiyorum. Acaba satıcı bunu geri almaya hazır olur mu?"
Hz. Ali (a.s) diyor; bunun üzerine, gömleği alıp çarşıya döndüm, Hz. Peygamber'in isteğini satıcıya ilettim, satıcı da kabul etti. Parayı alıp Hz. Peygamber (s.a.v)'in yanına döndüm. Bir gömlek almak için Hz. Resulullah (s.a.v) ile birlikte pazara doğru hareket ettik. Yolun yarısında Hz. Resulullah (s.a.v)'ın gözü, ağlayan bir cariyeye ilişti. Hz. Resulullah (s.a.v) onun yanına gidip; "Neden ağlıyorsun?" diye sordu. Cariye: "Ev sahibi bana dört dirhem verdi, bir şeyler almak için beni çarşıya gönderdi. Fakat ben parayı nasıl kaybettiğimi bilemiyorum, şimdi eve dönmekten korkuyorum" dedi.
Hz. Resulullah (s.a.v) on iki dirhemden dört dirhemi cariyeye verdi ve; "İstediğin şeyleri al ve eve dön" buyurdular.
Hz. Resulullah (s.a.v) da Allah'a şükredip pazara doğru hareket etti; pazardan dört dirheme bir gömlek alıp giydi, Allah'a hamdederek eve doğru yola koyuldu. Bu arada yol üzerinde bir çıplağı görünce, gömleğini çıkarıp ona verdi ve tekrar çarşıya geri döndü, geriye kalan dört dirheme bir gömlek alıp giydi ve eve doğru hareket etti. Yolun yarısında yine aynı cariyeyi üzüntülü ve şaşkın bir halde gördü. Bunun üzerine; "Neden evinize gitmedin?" diye sordu.
Cariye: "Ya Resulellah ! Gecikmişim, beni dövmelerinden korkuyorum" dedi.
Resulullah: "Gel birlikte gidelim, evinizi bana göster ben suçundan geçmeleri için aracı olurum" buyurdu.
Hz. Resulullah (s.a.v) o cariye ile birlikte yola koyuldu. Evlerine yetiştiklerinde cariye; "İşte bu bizim evdir" dedi.
Hz. Resulullah (s.a.v) kapının arkasından yüksek bir sesle; "Ey ev sahibi! Selam'un- aleykum" diye seslendi; ama bir cevap gelmedi. Hazret ikinci kez selam verdi, yine bir cevap duyulmadı. Üçüncü kez bir daha selam verdiğinde, "Aleyke's- selam ya Resulallah ve rahmetullahi ve berekatuh" diye cevap verdiler.
Hz. Resulullah (s.a.v): "Neden ilk ve ikinci defada cevap vermediniz? Acaba benim sesimi duymadınız mı?" buyurdular.
Ev Sahibi: "Hayır, ilk defasında duyduk, senin olduğunu bile anladık" dedi.
Hz. Resulullah (s.a.v): " Öyleyse neden geç cevap verdiniz?"
Ev sahibi: "Senin sesini bir kaç defa duymak istedik."
Hz. Resulullah (s.a.v): "Sizin bu cariyeniz gecikmiştir, onu muahaza etmemeniz (cezalandırmamanız) için size rica etmekten ötürü buraya geldim."
Ev sahibi: "Ya Resulullah! Sizin mübarek ayağınızın hürmetine bu cariye artık şimdiden azattır (hürdür)."
Daha sonra Hz. Resulullah (s.a.v) kendi kendisine: "Allah'a şükür, ne de bereketli on iki dirhemdi! İki çıplağı örttü, bir köleyi de azat etti" buyurdular.(53)

9- Ya Resulallah! Bana Tavsiye Et!
Hz. Ali (a.s) şöyle diyor:
Bir şahıs Resulullah (s.a.v)'in huzuruna gelerek Hazretin kendisine tavsiye etmesini istedi. Hz. Resulullah (s.a.v) ona şöyle tavsiye ettiler:

"Benim sana tavsiyem şudur ki; parçalansan, ateşe atılıp yakılsan bile, Allah'a şirk koşma.

Annene ve babana eziyet etme; eğer dünyadan göçmeni bile emretseler öyle yap.

İhtiyacından fazla kalan malını dini kardeşinin ihtiyarına bırak.

Müslüman kardeşinle karşılaştığında açık yüzlü ol.

Halka ihanet etme.

Gördüğün her Müslümana selam ver.

İnsanları İslam'a davet et.
Bil ki, her sorunu çözmenin (sıkıntısı olanın sıkıntısını gidermenin), Hz. Yakub'un oğullarından bir köleyi azat etmek kadar sevabı vardır.
Bil ki, şarap ve her sarhoş edici şey de haramdır."(54)

10- Yetimler İçin Ağlamak
Uhud savaşında İslam savaşçılarından çoğu şahadete erişti, Hz. Hamza da o savaşta şehit düştü, hatta Hz. Peygamber (s.a.v)'in şehit olduğu bile şâyi oldu.
Savaş sona erdikten sonra, Medine kadınları Uhud'a doğru hareket edip Peygamber (s.a.v)'in istikbaline koştular; herkes kendi şehitlerini bırakıp Hz. Peygamber'i sorup arıyorlardı.
Bu arada Cehş'in kızı Zeynep Hz. Peygamber (s.a.v) ile karşılaştı ve aralarında şöyle bir diyalog geçti:
Hz. Peygamber- "Sabırlı ve tahammülü ol!"
Zeynep- "Ne için?"
Hz. Peygamber- "Kardeşin Abdullah'ın şahadetinden dolayı."
Zeynep- "Şahadet onun için kutlu ve mübarek olsun!"
Hz. Peygamber- "Sabret!"
Zeynep- "Ne için?"
Hz. Peygamber- "Dayın Hamza'nın şahadetinden dolayı."
Zeynep- "Bizim hepimiz Allah'tanız ve hepimiz O'na döneceğiz, şahadet makamı ona mübarek olsun!"
Hz. Resulullah (s.a.v) biraz durduktan sonra Zeyneb'e dönerek şöyle buyurdu:
- "Sabırlı ol!"
Zeynep - "Şimdi ne için?"
Hz. Resulullah - "Eşin Mus'ab bin Umeyr'in şahadetinden dolayı."
Zeynep bu sözü duyunca, can yakıcı bir şekilde yüksek bir sesle ağlayıp sızlamaya başladı. Bunu gören Hz. Resulullah: "Hiçbir kimse, kocanın karısının kalbinde olan yerini alamaz" buyurdu.
Bu arada Zeynep; "Neden kocan için böyle ağlıyorsun?" diyenlere şu cevabı verirdi: "Ağlamam kocam için değildir. Çünkü o Peygamber (s.a.v)'in yanında şahadet makamına erişmiştir. Beni ağlatan çocuklarımın öksüz kalışıdır" (55)

11- Dostlarla Müdara
Ebu Hureyre şöyle diyor:
Hz. Resulullah (s.a.v) (bir gün) oturdukları halde birden dişleri görülür bir şekilde güldüler. Gülmesinin sebebini sorduğumuzda şöyle buyurdular:

"Ümmetimden iki kişi gelip Allah Teala'nın huzurunda duracaklar; onlardan biri diyecek ki: "Allah'ım ! benim hakkımı ondan al!" Allah Teala buyuracak ki: "Kardeşinin hakkını ver !" Borçlu adam arz edecek ki: "Allah'ım ! Benim iyi amellerimden bir şey kalmamıştır (ona verecek dünyevi bir malım da yoktur)." Hak sahibi de diyecek ki: "Ey Rabbim! Öyleyse benim günahlarımdan yüklensin!"

Sonra Hz. Resulullah (s.a.v)'in mübarek gözlerinden yaşlar boşanarak şöyle buyurdular:

"O gün (kıyamet günü) öyle bir gündür ki insanlar, günahlarının başka bir kimseye yüklenmesine ihtiyaç duyarlar. Allah Teala hakkını isteyen kimseye şöyle buyurur: "Gözlerini çevir, cennete doğru bir bak, ne görüyorsun?" O zaman başını kaldırıp güzel nimetleri görünce hayretle; "Allah'ım ! Bunlar kimin içindir?" diyecektir.
Allah Teala- "O hakkın değerini bana veren kimse içindir."
Hak sahibi - "O hakkın değerini kim sana ödeyebilir?"
Allah Teala - "Sen."
Hak sahibi - "Ben nasıl ödeyebilirim?"
Allah Teala - "Ondan geçmenle (hakkını bağışlamanla)."
Hak sahibi - "Allah'ım ! Ondan geçtim."
Daha sonra Allah Teala buyuracak ki: "Dini kardeşinin elini tut, birlikte cennete gidin !"
Bu esnada Resulullah (s.a.v) buyurdular ki: "Takvalı olun, birbirinizin arasını bulun!" (56)

12- Çaba Veya Zengin Olmak Yolu

Ashaptan birinin durumu çok bozulmuştu. Bu arada karısı ona; "Resulullah (s.a.v)'ın yanına varıp bir şey istesen" dedi. Bunun üzerine o adam bir şey istemek için Hz. Peygamber'in yanına gitti. Hazretin yanına vardığında Hz. Resulullah (s.a.v) onu görür görmez şöyle buyurdular:
"Kim bizden bir şey isterse veririz, kim de ihtiyaçsız olmaya çalışırsa, Allah onu ihtiyaçsız kılar."
Adamcağız Hz. Resulullah (s.a.v)'ın bu sözünü duyunca, kendisinden başkasının kastedilmediğini anlar ve bir şey istemeden huzurlarından ayrılır; evine gelip durumu karısına anlatır; ama ihtiyaç onu zorlar ve ikinci kez Hz. Resulullah'ın huzuruna varır; fakat Hazret'in yine aynı şeyi buyurduğunu görür ve bu olay üç defa tekrarlanır.
Bunun üzerine komşusundan bir balta emanet alıp çöle çıkar, bir miktar odun toplayıp pazara getirir ve odunlarını bir buçuk kilo arpaya satar; elde ettiği arpayı ekmek yaparak ailesiyle birlikte yerler. Ertesi sabah daha fazla odun getirir ve yılmadan bu işine devam eder; ilk önce bir balta satın alır; daha sonra elde ettiği kazançtan iki genç deve ve bir köle alır; böylece durumu düzelip zenginleşir. Daha sonra Hz. Resulullah'ın yanına giderek başından geçen macerayı Hazrete anlatır. Hz. Resulullah (s.a.v) onun sözünü dinledikten sonra ona:
"Demedim mi kim, bizden bir şey isterse ona veririz, kim de ihtiyaçsız olmaya çalışırsa, Allah onu ihtiyaçsız kılar?!" buyururlar.(57)

kaynaklar:

(46) Bihar'ul Envar C. 22 S. 83
(47) Bihar'ul Envar C. 43 S. 283
(48) Bihar-ul Envar C. 43 S. 282
(49) Bihar-ul Envar C. 16 S. 217
(50) Bihar-ül Envar c. 16 s. 216
(51) Buhar'ul Envar C. 104 S. 37
(52) Bihar'ul Envar C. 6 S. 220
(53) Bihar'ul Envar C. 16 S. 214
(54) Bihar'ul Envar C. 77 S. 136
(55) Bihar'ul Envar C. 20 S. 63
(56) Bihar'ul Envar C. 77 S. 182
(57) Bihar'ul Envar C. 22 S. 128

Saygı, sevgi ve hürmetlerimle .

14.04.2007

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------___Önceki haftalardaki yazılarım:
Peygamberimiz Ziyaretinize Gelse
Tehlikenin Farkında mısınız?
Çanakkale Zaferi
Mıknatıs İnsanlar
Günahların Zararları
Dizilerdeki Sır
Hayır Kurumları
Geleceğin Projesi
Okuma Alışkanlığı
Güzel Bir Gelecek İçin____