CELLADINA GÜLÜMSEMEK

__ Merhaba,

__ Üniversite yıllarında okuduğum, İsmet Özel'in bir şiirinin başlığı şöyleydi: "Celladıma gülümserken çektirdiğim resmin arkasındaki satırlar." Arefe günü sabahın erken saatlerinde(Arap dünyasında bayramın ilk günüydü) televizyonda son dakika haberi olarak Saddam Hüseyin'in idamının infaz haberi ve arkasından yayınlanan idam görüntülerini izlerken bu başlık geldi aklıma. Sanki bir film sahnesi çekimi gibi, senaryonun oynanışı gibi, boynuna apar topar gemici halatından yapılan ip geçirilirken soğukkanlı haliyle Saddam, -iyi ya da kötü- bir liderin göstermesi gereken davranışı sergiliyor, Irak halkına güçlü olmaları gerektiğinin mesajını vermeye çalışıyordu sanki. Saddam ve idam sözcüklerindeki kafiye, kaderin bir cilvesi olarak sanki baştan belli etmişti sonunu. "Zulm ile âbad olanın, sonu berbad olur." Sözü de bir kez daha doğruluğunıyordu.

__ Eğer infaz anındaki cesaretini, işgal sırasında da sergileseydi diye düşünüyorum; oğulları savaşarak ölürken, yerin dibinde bir çukura saklanmak yerine. Acaba şimdiki durum daha mı farklı olurdu acaba? Ama sonra, işgalin ilk haftalarındaki TV görüntüleri aklıma geliyor; İşgal kuvvetlerini alkışlarla coşkularla karşılayan, ellerindeki terlikle, liderlerinin devrilen heykeline vurabilmek için birbirini itip kakan bir halka güvenerek mi karşı koyacaksın düşmana? Bu noktada, Türk milleti ile başkalarının farkı da ortaya çıkıyordu aslında; "Korkma! Sönmez bu şafaklarda yüzen al sancak; sönmeden yurdumun üstünde tüten en son ocak." demiyor muyuz bizler millet olarak? İşte bir tarafta biz, bir tarafta işgalcileri alkışlarla karşılayan, tabiri caizse "yalakalık" yapmaya çalışan bir halk. Şimdi her gün onlarca insanın bombalı saldırılarda can verdiği bir Bağdat'ın halkı, halinden hâla memnun mu acaba? Hâla alkışlıyorlar mı işgalcileri?

__ Bir belgeselde izlemiştim; nehirlerin gürül gürül aktığı dönemlerde, nehrin üstündeki ağaç dallarına yuva yapan kuşların yavruları uçma denemeleri yaparken nehre düşüyor ve anında nehirdeki yüzlerde Pirana balığının saldırısıyla tüyleri bile kalmıyordu yavrunun. Yaz gelip de nehrin suları çekilince, işler tersine dönüyor; çamur birikintilerinde çırpınan Pirana balıklarını, nehre düşmeden büyümeyi başaran kuşların yavruları afiyetle mideye indiriyordu. Saddam'ın sonu da aslında bu örnektekine benzer bir "İlahi adaletin tecellisi" olarak değerlendirilebilir. Vaktinde değişik sebeplerle zulmettiği, astırdığı, zindanlarda çürüttüğü Türkmen, Arap, Kürt halkının, Halepçe'de ABD'den aldığı kimyasal silahlarla katlettiği köylülerin âhı boşa gitmemiştir. Belki de darağacında bunları düşünerek, böyle bir sonu hak ettiğini düşünüyordu da ondan soğukkanlıydı. Kim bilir.

__ ABD'nin apar topar idamın infazını istemesi, aslında birinin, tuttuğun kiralık katile işini gördürdükten sonra onu ortadan kaldırmasından başka bir şey değildir. Halapçe'de Saddam'ın kullandığı kimyasal silahları Amerika'dan aldığını, İran Savaşında Amerika'nın desteğiyle savaştığını, ve buna benzer bir çok gizli işbirliği olduğunu Amerikalı yazarlar bile dile getiriyor. Fakat Sırp kasabı Miloseviç bile Lahey Adalet Divanında yargılanırken, Saddam Hüseyin'in, hiç de yargılanmaya uygun olmayan bir ortamda, sadece, bir dönem kendisine darbe yapmaya kalkışanları cezalandırdığı Duceyl olayından yargılanarak apar topar idam kararını verdirmesi, ABD'nin suç ortaklığının resmen ortaya çıkmasından korkması ve apar topar ortadan kaldırması olarak değerlendirilebilir. Amerika'nın idamı kendileri değil de Şiilere infaz ettirmesi de, Irak'ta uzun süredir istediği Şii - Sünni çatışmasını körüklemeye yarayacağı için bir taşla iki kuş vurma olarak değerlendirilebilir. İnfazın bir bayram günü gerçekleştirilmesi ise, Müslümanlara bir mesaj niteliğindedir.

__ Vakit, uyanık olma vaktidir.